Vandaag in het Brabants Dagblad

Koffie zetten ze op basisschool Antonius Abt gewoon nog met de hand. " Ze probeerden me net nog telefonisch een grote automaat aan te smeren", zegt directeur Conrad Sommerdijk lachend. "Maar met een team van vier leerkrachten, een intern begeleider en een conciërge heb je zo'n ding echt niet nodig."

Er heerst duidelijk een huiselijke sfeer op de 42 kinderen tellende dorpsschool in Overlangel. De meeste fietsen staan niet op slot, en er is nog een ouderwetse bel om de pauzes aan te geven. In de combinatieklassen heerst een gezellig geroezemoes.

"Zo'n kleine school heeft inderdaad veel voordelen. Hier is het warm en veilig, dat voel je. Een ontmoetingsplek, ook voor ouders. Het bindt. In de kerstperiode wandelen we met alle kinderen naar de boom op het plein. Daar is het hele dorp dan verzameld. Bij evenementen hijsen we nog traditioneel de vlag. En bij sportdagen wandelen we -zonder verkeersbegeleider in fluorescerend hesjenaar het sportveld. In een sliert over straat, want er is geen verkeer. Waar vind je dat nog?"

Toch is er een keerzijde. " Je moet een verdraaid goed team hebben. Klassenmanagement is ontzettend belangrijk. Er hangen hier overal schema's welke groep waar mee bezig is. Gelukkig loopt dat hier allemaal prima." Hij vervolgt: " Je moet net zo goed presteren als de grote jongens. Er zijn evenveel feesten, studiedagen en vergaderingen. Daarbij hebben we maar voor twee uur een administratieve kracht. Er komt dus heel veel op het team neer."

Gelukkig weten de Overlangelse ouders precies wanneer ze hulp moeten bieden. " Ze zijn heel betrokken. Er is hier een goede ouderraad en een dito medezeggenschapsraad. Veel vaders en moeders zijn hier leerling geweest. Onze vrijwillige conciërge heeft hier nu zelfs kleinkinderen zitten." Soms ligt een kind niet zo goed in de markt. "Lastig, want je komt elkaar in het dorp overal tegen."

Het grootste nadeel is misschien nog wel het gebrek aan uitdaging. "De huidige groep drie bestaat uit - schrik niet- drie kinderen. Er zijn weinig mogelijkheden om je te meten met anderen."

Ooit was er een samenwerkingsproject met het Herpense Schrijverke. "We wilden de kinderen meer sociale contacten aanbieden. Het is nauwelijks van de grond gekomen. Wat gebeurde er? Ze bleven gewoon in hun eigen clubje zitten."

Af en toe zijn er wel gezamelijke activiteiten met de Bogaard in Ravenstein, waar Sommerdijk ook directeur van is. Zelf vindt hij die combinatiefunctie ideaal. " Op de fiets ben ik zo in Overlangel. Twee totaal verschillende scholen, maar de afwisseling bevalt juist goed."

Hij geeft een rondleiding door het verrassende gebouw: een school uit de jaren vijftig, geverfd in eigentijds oranje en geel. Hier en daar een geheimzinnig trapje. " Hierboven zit een bijzondere zolder." Enthousiast toont hij even later de vele dozen met oude spullen die hij ontdekt heeft. "Kijk, allemaal antieke schoolplaten en landkaarten.

En dit is het absentenboek van 1936 tot 1952. Ooit zaten hier honderdvijfentwintig kinderen op school. Bij iedere boerderij hadden ze er tien. Dat telde lekker aan."

Snel maakt hij nog even een ronde langs de ruime lokalen. " Zo groot zie je ze vandaag de dag niet meer." Groep 3 heeft drie tafeltjes in een afgescheiden hoek, aan de muur een digibord. Op de grond antieke blokken, aangevuld met plastic beesten. In de gang -hoe kan het anders- een gravure van de heilige Antonius Abt, met varken. "Diens naamdag vieren we ieder jaar in januari, met een spelcircuit. Ooit hebben er over gedacht om een moderne naam te kiezen, doch dat stuitte op weerstand bij de ouders."

Ondanks het geringe aantal leerlingen is het voortbestaan niet bedreigd. Al roept het de vraag op of een kleine school economisch verantwoord is. "Met de auto zit je zo in Ravenstein. Toch vind ik dat we hier moeten blijven. Sluit je Antonius Abt, dan ruk je het hart uit het dorp."

[ Vorige ] - [ Terug ] - [ Volgende ]