Van onze verslaggever: Chris

De zaterdag staat bij ons altijd in het teken van veel spanning en sensatie. Er wordt dan hard gewerkt aan de afwerking, er wordt dan ook vernist en uiteindelijk wordt er dan ook nog gefeest. Ook dit jaar was dat het weer het geval.

De eerste bouwers waren alweer vroeg begonnen om het overige schilderwerk af te maken en/of wat bij te werken. Vrijdagavond was het achterste lijf van de accordeonist tot in de late uurtjes afgeplakt, waardoor het alleen nog maar geschilderd hoefde te worden. Hier werd met man en macht aangewerkt. Het laatste luikje werd nog eventjes gelast, gegaasd, geplakt en geverfd. De laatste details werden nog aangebracht aan de verschillende poppen. Behalve de twee mimespelers, die waren namelijk vrijdag al vernisd.

Ondertussen reisde ik rond een uurtje of twee af, samen met Wendy, richting Artis in Amsterdam. Niet om gezellig naar de olifanten en de leeuwen te gaan kijken, maar om naar het mediacafé te gaan. De TROS had contact met mij opgenomen met de vraag of ik live in de uitzending van het radio 2 programma TROS Muziekcafe iets wilde vertellen over carnavalsoptochten en onze carnavalsvereniging. Een mooie PR-actie voor onze vereniging dus. In een gesprekje van ruim vijf minuten kon er veel verteld worden. Ook in de bouwschuur heeft de radio op deze zender gestaan.

Ondertussen bij de luxe bouwschuur werd er aan het begin van de avond alles naar buiten gereden en werd er begonnen aan het verniswerk. Dit laatste waterafstotende, glimmende laagje werd door de overgebleven bouwers nog eventjes vakkundig aangebracht met twee compressiestations. Naar een paar uurtjes vernissen kon het resultaat in de schuur terug gezet worden en was iedereen trots over het resultaat.

Nog eventjes was er paniek... Het wilde maar niet lukken om de tekst op het voorbord te zetten. Mien van Haren werd erbij gehaald. Met haar vaste hand werd de tekst er samen met Hend opgezet. Alleen de achterlaag wilde maar niet dekken, dus werd er voor gekozen om alle verflagen er op het laatst nog eventjes af te krabben en opnieuw aan te brengen, te laten drogen en nog te vernissen.

Al met al het was een erg drukke dag, maar er was niet veel stress en deze laatste bouwdag was redelijk op tijd afgelopen rond een uurtje of half elf. Dit zal zeker wel komen, omdat het goed druk was geweest. En dat is wel eens anders geweest de laatste jaren...

Daarna kon het grote feest gaan beginnen. In een drukke Petjes Bar werd er tot in de kleine uurtjes doorgefeest. De nodigde polonaises werden gelopen. Vele proosten werd er uitgesproken tussen de harde bouwers over het resultaat van de wagen. Er werd veel gedanst, gefeest en gedronken. De laatste afspraken voor de optocht werden gemaakt, waarna we in de vroege morgen huiswaarts gingen. We hoefden dit jaar op de zondag toch niet vroeg uit de veren, zoals we andere jaren wel gewend waren. Die twee uurtjes langer blijven liggen doet een mens wel goed ;-)